Kliknij w miniaturę okładki, aby przejść do dużego formatu

W cieniu Piaśnicy

Pogoda w czasie sierpniowego urlopu nie była łaskawa. Postanowiliśmy zatem inaczej spędzić czas wakacji: mając do dyspozycji samochód, będziemy zwiedzać! Gospodarz domu naszego wakacyjnego pobytu, rdzenny Kaszub, doradził odwiedzenie ciekawego miejsca, nie zdradzając nam żadnych szczegółów. Wpisałem do nawigatora GPS nazwę „Lasek Piaśnicki”. Głos lektora prowadził krętymi drogami na południe od Pucka, w kierunku Wejherowa. W pewnej chwili usłyszałem polecenie „skręć w prawo” – była to leśna droga z „zakazem ruchu w obu kierunkach”. Poniżej zawieszono tabliczkę informacyjną, że ten odcinek drogi dopuszcza ruch samochodów aż do miejsca, gdzie odnaleziono 35 masowych grobów z czasów hitlerowskiej napaści na Polskę. Zastanawiam się, dlaczego dotąd nie słyszałem o tak tragicznym miejscu. Dużo mówi się o obozach koncentracyjnych, szczególnie o tych, gdzie ginęli Żydzi, a o gehennie tysięcy cywilnych ludzi Pomorza, o dorosłych, młodzieży, a nawet dzieciach – pomordowanych strzałem w głowę – nie było mowy ani na lekcjach historii, ani w historycznych filmach dokumentalnych. A może to moje zaniedbanie, bo przecież: kto szuka, ten znajdzie...

 Masowe egzekucje w Piaśnicy rozpoczęły się pod koniec października 1939 i były kontynuowane do początków kwietnia 1940. Stanowiły element tzw. akcji „Inteligencja”, a ich wykonawcami byli funkcjonariusze SS oraz członkowie paramilitarnego Selbstschutzu. Historycy oceniają, że ofiarą ludobójstwa dokonanego w lasach piaśnickich padło od 12 tys. do 14 tys. ludzi. Planowano także aresztowanie osób cieszących się autorytetem w polskim społeczeństwie. Nazistowscy decydenci używali w stosunku do tej grupy osób określenia „polska warstwa przywódcza” (Führungsschicht). Zaliczano do niej przede wszystkim: księży katolickich, nauczycieli, lekarzy, dentystów, weterynarzy, oficerów w stanie spoczynku, urzędników, kupców, posiadaczy ziemskich, prawników, pisarzy, dziennikarzy, pracowników służb mundurowych, absolwentów szkół wyższych i średnich, jak również członków organizacji i stowarzyszeń krzewiących polskość. W gronie ofiar znaleźli się liczni przedstawiciele polskiej inteligencji z Pomorza Gdańskiego. Zginęli tu prawie wszyscy księża z Gdyni i powiatu morskiego. Zamordowano także grupę chorych psychicznie przywiezionych z Niemiec. Teren lasów wokół Piaśnicy otoczony był zawsze licznymi posterunkami policji, które miały za zadanie zapobiec ewentualnym ucieczkom skazańców i strzec miejsca zbrodni przed niepowołanymi świadkami. Przy wejściach do lasu ustawiono tablice z ostrzeżeniem: „kto pójdzie dalej zostanie bez ostrzeżenia rozstrzelany”. Wiosną 1940 roku Niemcy przystąpili do maskowania miejsca zbrodni poprzez sadzenie krzewów i drzew na miejscu masowych grobów. W drugiej połowie 1944 roku, w związku ze zbliżaniem się Armii Czerwonej, Niemcy podjęli próbę zatarcia wszelkich śladów zbrodni. Do realizacji tego zadania wyznaczono grupę więźniów KL Stutthof. Byli oni zmuszani do rozkopywania grobów oraz wydobywania ciał ofiar, które następnie palono na leśnych paleniskach. Przez kilka tygodni swąd palonych ciał stale dochodził do pobliskich wsi. Po sześciu tygodniach, kiedy zakończono już akcję usuwania dowodów, esesmani zamordowali wszystkich członków komanda i spalili ich ciała.

W miejscu, gdzie dokonano kremacji ciał stoi dziś kaplica o bardzo wymownym kształcie: betonowe, ale do złudzenia przypominające prawdziwe pnie brzozy, ułożono na modłę wielkiego ogniska. Nad nimi wykonane z czerwonego szkła zadaszenie, przypomina żar ognia. Na słupach podobnych do pni zostały wyryte nazwiska zidentyfikowanych ofiar. W środku stosu umieszczono grupę rzeźb, składająca się z dwunastu postaci, symbolizujących ofiary Piaśnicy. Jest też pomnik na grobie nr 17 - Pieta Piaśnicka autorstwa artysty dr. hab. Tomasza Sobisza. To postać Matki Bożej trzymająca na kolanach jednego z zamordowanych. W ziemię wbito kamienne płyty z czarnymi krzyżami, a na nich wypisane wezwania: „Matko Boża płacząca nad wzgardzonymi, - w obliczu pogardy człowieka i planowanej eksterminacji całych społeczeństw - módl się za nami”, „Matko Boża, współcierpiąca z bolejącymi – z powodu zbrodniczego prawa, które usprawiedliwiało okrucieństwo, nieludzkie cierpienia, rozstrzeliwania i palenie zwłok bliskich osób - módl się za nami.” To przykładowe dwie tablice z dziewięciu. Lewa strona ozdobiona jest podobnymi tablicami z wyrytym tekstem „Ośmiu błogosławieństw”.

Umieszczone przy leśnej drodze tabliczki wskazują dziś miejsca odnalezionych grobów. Spacerując w milczeniu leśnymi alejkami odnosi się wrażenie, że wszystko, czego tu się doświadcza, ma swoistą głęboką symbolikę. Przed osiemdziesięcioma pięcioma laty musiały budzić trwogę i przerażenie groźne komendy esesmanów kierowane do plutonu egzekucyjnego, jęk mordowanych, ostatnie ich westchnienia, płacz wystraszonych dzieci i ten potworny huk wystrzałów z broni palnej. Nawet leśne ptaki uciekały w popłochu. Dziś to miejsce zatopione jest w ciszy. Nie słychać nawet odgłosu samochodów pędzących do Wejherowa i z powrotem. Wszechobecną ciszę przerywa jedynie śpiew ptaków. A drzewa szumiąc - wydaje się - jakby odmawiały pacierz za pomordowanych...

Piaśnica w świadomości historycznej mieszkańców Pomorza, a szczególnie Kaszubów, ma ogromne znaczenie symboliczne: jest miejscem martyrologii, nazywana również „pomorskim Katyniem” lub „Kaszubską Golgotą”. 13 czerwca 1999 roku papież Jan Paweł II dokonał w Warszawie beatyfikacji 108 polskich męczenników – ofiar II wojny światowej. W gronie beatyfikowanych znalazła się zamordowana w Piaśnicy siostra Alicja Kotowska.

Każdego, kto podczas urlopowych wyjazdów znajdzie się w pobliżu Wejherowa zachęcam, aby odwiedzić to miejsce Wizyta w Lasku Piaśnickim z pewnością nie należy do łatwych. Odbiega od kolorowych uliczek Władysławowa, pełnych urlopowiczów, hałaśliwej muzyki, uciechy i plastikowej tandety. Tu ludzie zginęli, bo byli Polakami. Ich życie zostało brutalnie przerwane. To miejsce przypomina jak wielkim darem jest czas pokoju, pobudza do refleksji ile w nas jest patriotyzmu i miłości do Ojczyzny?

(Ilustracją do tego tekstu są zdjęcia zamieszczone na przedostatniej stronie okładki.)

Ks. Eugeniusz

Do spisu treści

„Jak paciorki różańca przesuwają się chwile,
Nasze smutki, radości i blaski”

Różaniec - nazwa modlitwy kościoła katolickiego, pierwotnie znanej pod nazwą Psałterza Najświętszej Maryi Panny. Jest on kultywowany od czasów średniowiecznych w tradycji katolickiej i obdarzony przez Kościół szczególnym znaczeniem duchowym oraz błogosławieństwem.

Jaka jest historia powstania modlitwy różańcowej. Od V wieku można zauważyć rozwój kultu maryjnego, który zatwierdził postanowieniem dogmatycznym sobór efeski w 431 roku. Natomiast sznur modlitewny powstał z myślą o chrześcijanach nieumiejących czytać i odmawiać psalmów. Zmieniał się on przez wieki , zanim uzyskał znaną nam dzisiaj formę.

Pierwowzorem modlitwy różańcowej było wspólne odmawianie przez mnichów benedyktyńskich 150 psalmów w ciągu jednego tygodnia. Mnisi nieumiejący czytać mieli obowiązek odmawiania określonej, symbolicznej liczby Ojcze nasz. W XII wieku w zakonie cysterskim bracia nie odmawiający brewiarza zobowiązani byli do codziennej modlitwy 50 razy Ojcze nasz. Jako pomoc przy odmawianiu służył im sznur z paciorkami, który zaczęto nazywać Rosarium. Sznur ten był ciągiem 50 niepodzielnych paciorków.

Modlitwa Zdrowaś Maryjo, była traktowana w średniowieczu jako szczególne nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Odmawiano ją 50, 100 lub 150 razy na podobieństwo 150 Psalmów. Na powstanie modlitwy różańcowej miał wpływ ruch świeckich wspólnego życia zwanych beginkami lub begardami.

Prekursorem tajemnic różańcowych jest teolog i mnich Zakonu Kartuzów w Kolonii Henryk Egher de Kalcar. To on podzielił różaniec na dziesiątki i uzupełnił tzw. dopowiedzeniami z życia Jezusa oraz Maryi. Na przełomie XV i XVI wieku różaniec uzyskał oficjalny kształt różańca maryjnego. W 1521 roku Albert de Castello zastąpił nazwę Psałterz Najświętszej Maryi Panny na Różaniec Maryjny i podzielił na tajemnice Radosne, Bolesne i Chwalebne. Różaniec został zatwierdzony oficjalnie przez św. Piusa V w 1569 roku. Nie zmienił się on aż do początku XXI wieku, kiedy to św. Jan Paweł II wprowadził dodatkowo tajemnice światła.

Z Listu apostolskiego Rosarium Virginis Mariae rozdz. II, pkt 19: "Aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać „streszczeniem Ewangelii”, jest zatem stosowne , żeby po przypomnieniu Wcielenia i ukrytego życia Jezusa /tajemnice radosne/, a przed zatrzymaniem się nad cierpieniami męki /tajemnice bolesne/ i nad triumfem zmartwychwstania /tajemnice chwalebne/ rozważać również pewne momenty życia publicznego o szczególnej wadze /tajemnice światła/. To uzupełnienie o nowe tajemnice, w niczym nie szkodząc żadnemu z istotnych aspektów tradycyjnego układu tej modlitwy, ma sprawić, że będzie ona przeżywana w duchowości chrześcijańskiej z nowym zainteresowaniem jako rzeczywiste wprowadzenie w głębię Serca Jezusa Chrystusa, oceanu radości i światła, boleści i chwały".

W 1826 roku w Lyonie zostało założone „Stowarzyszenie żywego różańca”. W skład róży różańcowej wchodziło 15 osób, które odmawiały jedną dziesiątkę dziennie. Obecnie w skład Róży różańcowej wchodzi 20 osób. Do Polski modlitwę różańcową w ówczesnej postaci sprowadził i propagował dominikanin św. Jacek Odrowąż. Obecnie modlitwę różańcową najczęściej odmawiamy w miesiącu październiku podczas nabożeństw różańcowych, ale jest to modlitwa którą można odmawiać codziennie. Dawniej w wielu domach rodzina spotykała się, aby wspólnie odmówić różaniec, powierzając Maryi i jej Synowi najróżniejsze intencje osobiste, rodzinne, a także sprawy Ojczyzny czy Kościoła. Maryja także w czasie swoich licznych objawień prosiła, aby odmawiać różaniec. Obecnie kiedy kościoły pustoszeją, zapominamy co jest ważne, zapominamy o eucharystii, o modlitwie, a przecież modlić się można nawet w czasie codziennych czynności w ciszy domowego ogniska. Rozpoczyna się miesiąc październik a wraz z nim nabożeństwa różańcowe. Niech to będzie także dla nas czas powrotu do rozważania wydarzeń z życia Jezusa i Maryi wraz z całą wspólnotą parafialną.

Każdy z nas może w trudnych chwilach życiowych odmówić specjalną Nowennę Pompejańską. Jest to modlitwa różańcowa trwająca 54 dni. Dzieli się ona na dwie części: 27 dni nowenny błagalnej i 27 dni nowenny dziękczynnej, odmawianej w jednej konkretnej intencji. Codziennie odmawiamy trzy części różańca – radosną, bolesną i chwalebną (tajemnice światła są opcjonalne). Na końcu różańca dodaje się odpowiednią modlitwę błagalną lub dziękczynną, w zależności od etapu nowenny. Nowenna ta jest bardzo skuteczna w wysłuchaniu naszych próśb, które zanosimy do Matki Boskiej.

Niech miesiąc październik będzie czasem naszej modlitwy w tych trudnych chwilach dnia codziennego. Jeśli nie możemy być na nabożeństwie w kościele, to weźmy różaniec do ręki gdziekolwiek jesteśmy i módlmy się do Maryi, a Ona nasze prośby zaniesie Bogu, który je wysłucha. Do zobaczenia w kościele.

Alicja Nowak
Źródła pomocnicze - Internet

Do spisu treści

Rozpoczęcie roku katechetycznego

13 września w Archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach miała miejsce inauguracja roku katechetycznego. W tym roku było to wyjątkowe rozpoczęcie, ponieważ obchodzony jest Rok Jubileuszowy 100-lecia Archidiecezji Katowickiej. Katecheci i nauczyciele zostali przywitani przez proboszcza katedry, następnie wykład jubileuszowy wygłosił ks. profesor Leszek Szewczyk. Temat wykładu brzmiał – "Odważnie głosić Boga na rozstajach dróg". Po krótkim nabożeństwie przed Najświętszym Sakramentem rozpoczęła się Eucharystia pod przewodnictwem Ks. Abpa Andrzeja Przybylskiego.

Nauczyciele, którzy mają rozpocząć pracę  w szkołach i przedszkolach, złożyli uroczyste wyznanie wiary. Po zakończonej Mszy św. metropolita katowicki podziękował nauczycielom, którzy zakończyli już swoją posługę katechetyczną.

Napisała: Marta Mordeja

Do spisu treści

Wiersz: Październikowe mgły

Do spisu treści

Historia odmawiania różańca

Miesiąc październik poświęcony jest Maryi. Odmawiany jest wtedy w szczególny sposób różaniec. Poniżej krótka historia tej wyjątkowej modlitwy.
Różaniec (z łac. rosarium - ogród różany) – nazwa modlitwy Kościoła katolickiego, pierwotnie znanej pod nazwą Psałterza Najświętszej Maryi Panny i kultywowanej od czasów średniowiecznych w tradycji katolickiej oraz obdarzonej przez Kościół szczególnym znaczeniem duchowym i błogosławieństwem. O tej modlitwie (podobnie jak o innych modlitwach z ustalonym tekstem – poza Ojcze nasz i Psalmami) nie ma wprost wzmianki w Piśmie Świętym, choć znaczna część tej modlitwy jest oparta na Ewangelii (Łk 1,28; 1,42).
Symbolika różańca oparta jest na objawieniach maryjnych potwierdzonych przez Kościół katolicki. Termin różaniec oznacza także nabożeństwo różańcowe – czyli wspólne odmawianie modlitwy różańcowej w świątyni, najczęściej przed wystawioną monstrancją z Najświętszym Sakramentem – obdarzone przez Kościół odpustem. Różaniec oznacza także połączone ze sobą za pomocą drucików i łańcuszków paciorki z drewna, z tworzywa sztucznego lub cennego kruszcu, nieraz nawleczone na sznurek, którego końce są ze sobą złączone. Nazywane też koronką, używane są do liczenia odmawianych modlitw.
Obecna forma paciorków różańcowych ewoluowała wraz z modlitwą różańcową. Wyrabia się także metalowe obrączki różańcowe, często ze srebra, z 10 guzkami lub beleczkami i znakiem krzyżyka. Została też zaprojektowana i opatentowana przez Polaka koronka różańca na karcie plastikowej, czyli Karta Różańcowa.
Różaniec (wieniec róż) – nazwa wywodzi się ze średniowiecza. Kwiaty pełniły wówczas istotną rolę, symbolizowały różne cechy. Często ofiarowywano kwiaty Bogu i ukochanym osobom. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty. I dlatego odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Bożej róż. Stąd modlitwę tę nazwano wieńcem z róż, czyli różańcem.
Pomysł, by różaniec dedykować Najświętszej Marii Pannie, mógł wynikać z kilku czynników. Od V wieku można zauważyć rozwój kultu maryjnego, który usystematyzował postanowieniem dogmatycznym sobór efeski. Ustalono na nim, że Maryja urodziła nie tylko człowieka, ale i Boga, więc jej tytuł to Theotokos (Matka Boga).
Sznur modlitewny powstał z myślą o chrześcijanach nieumiejących czytać i odmawiać psalmów, by mogli w ten sposób włączyć się w Liturgię Godzin Kościoła i ewoluował przez wieki, zanim uzyskał znaną nam dzisiaj formę.

Symbolika różańca

Słowo pochodzi od łacińskiego rosa, róża. Określenie pochodzi od łacińskiego ogród różany rosarium. W odniesieniu do Błogosławionej Maryi Dziewicy – znaczy Rosarium Beatae Mariae Virginis dosłownie - Ogród różany Błogosławionej Maryi Dziewicy. Termin różaniec czyli różany wieniec z róż, pochodzi ze średniowiecza, a jego odmawianie porównywano z ofiarowaniem Matce Bożej wieńców z róż symbolizujących Zdrowaś, przeplatanych białymi liliami symbolizującymi Ojcze nasz. Białe róże to odmawiane Zdrowaś w tajemnicach radosnych, czerwone róże tajemnicach bolesnych, w i żółte róże w tajemnicach chwalebnych. Inna symbolika różańcowa z XV wieku, pochodząca od dominikanina Jakuba Sprengera, określa wszystkie Zdrowaś jako białe róże, a Ojcze nasz jako czerwone róże Krwi Chrystusowej. Maryja w Różańcu jest określana symbolicznie jako, Rosa mistica, Róża mistyczna, Róża duchowna.

Znaczenie duchowe różańca

Różaniec jest modlitwą maryjną, duchowo jednoczącą chrześcijanina z osobą Matki Jezusa. Kościół katolicki rozumie tę maryjność Różańca w takim sensie, że wierni modląc się na różańcu jednoczą się w duchu świętych obcowania (communio sanctorum, por. Credo: Wierzę... w świętych obcowanie) z Matką Bożą. Razem z Nią, trwając w obecności Bożej, kontemplują Jezusa Chrystusa.
Jan Paweł II zauważył, że Maryja za życia ziemskiego, kontemplując i rozważając wydarzenia z życia Jezusa, sama niejako „odmawiała Różaniec”.

Każdy dzień tygodnia ma przypisaną tajemnicę różańca:
- poniedziałek, sobota – tajemnice radosne
- wtorek, piątek – tajemnice bolesne
- środa, niedziela – tajemnice chwalebne
- czwartek – tajemnice światła

Opracowała: Marta Mordeja
Źródło pomocnicze: Wikipedia

Do spisu treści

Jesienne Dworskie Divertimento

W niedzielne wrześniowe popołudnie 7.09.2025 zainaugurowaliśmy jesienne spotkania z muzyką poważną w Dworze w Łukowie Śląskim. Tym razem mieliśmy przyjemność wysłuchać koncertu Anny Trefon (skrzypce) oraz Marcina Guza (fortepian), którzy wprowadzili nas w świat muzyki Tivadra Nachëza, Tomaso Antonia Vitalego, Christiana Sindinga oraz Johannesa Brahmsa.
Tradycyjnie zgromadzonych melomanów przywitał Starosta Powiatu Rybnickiego Damian Mrowiec, wprowadzając wszystkich słuchaczy w muzyczne popołudnie.
Zapraszamy na kolejne jesienne koncerty do naszej Sali koncertowej!

Do spisu treści

Wrzesień na Wolności

Wrzesień – miesiąc końca wakacji, zbiorów i nowych początków – w Zamku upłynął naprawdę intensywnie.

Na samym początku miesiąca odbył się seans filmu „O Yeti”. Była to pierwsza okazja, by przetestować nasze nowe kino plenerowe. Wydaje się, że przypadło Wam do gustu! Myślimy nad kolejnymi pokazami – oczywiście wszystko zależy od pogody.

Chwilę później Zamek stał się miejscem spotkania pasjonatów diety św. Hildegardy. Święta, znana ze swojej wiedzy i zdolności uzdrowicielskich, zostawiła po sobie wiele zapisków o zdrowym odżywianiu. Dzięki nim współcześni badacze mogą zgłębiać jej podejście do jedzenia i życia. W ramach wydarzenia odbyła się konferencja połączona z kolacją, podczas której serwowano dania inspirowane przepisami św. Hildegardy.

We wrześniu gościliśmy również uczestników programu Szkoła Liderów, organizowanego przez Polsko-Amerykańską Fundację Wolności. Była to świetna okazja do rozmów, wymiany doświadczeń i spojrzeń na świat z różnych perspektyw. Cieszymy się, że Zamek w Czernicy może być miejscem tak ważnych spotkań.

Na koniec miesiąca przyszła pora na Europejskie Dni Dziedzictwa. Mimo niesprzyjającej pogody wydarzenie okazało się ogromnym sukcesem.

A co dalej? Październik zapowiada się ambitnie – w planach mamy wydarzenie górnicze, dyniowo-jesienne warsztaty i sporo innych atrakcji. A w tle… już gdzieś cichutko słychać dzwoneczki sań i znajomy głos pewnej znanej wokalistki.

Patryk Kłosek
SDL Spichlerz,
OK w Czernicy

Do spisu treści

Nowi święci – Pier Giorgio Frassati i Carlo Acutis

święty Carlo Acutis	święty Pier Giorgio Frassati

7 września 2025 podczas uroczystej mszy świętej na placu Świętego Piotra w Watykanie w poczet świętych Kościoła katolickiego zostali włączeni bł. Pier Giorgio Frassati razem z bł. Carlo Acutisem przez papieża Leona XIV w pierwszej kanonizacji jego pontyfikatu.
Obaj święci są patronami młodzieży. Każdy z nich żył w innych czasach. Pier urodził się na początku XX wieku, natomiast Carlo pod koniec XX wieku. Obaj głęboko wierzyli w Boga, poświęcili mu swoje młode życie, dając w ten sposób przykład zarówno swoim rówieśnikom, ale także dorosłym. Pier Giorgio Frassati i Carlo Acutis byli świeckimi. Obaj zmarli w młodym wieku i byli głęboko zaangażowani religijnie oraz w pomoc ubogim.

Pier Giorgio Frassati (1901-1925) to urodzony w Turynie syn właściciela dziennika „La Stampa” Alfredo Frassatiego, działacz świecki i społeczny, członek Apostolstwa Modlitwy, Uniwersyteckiej Federacji Katolików Włoskich i Włoskiej Młodzieży Katolickiej, a także ruchu skautowego. Studiował inżynierię górniczą na Politechnice w Turynie, jego pasją były góry. Był zaangażowany w apostolat wiary i modlitwy oraz niesienie pomocy biednym i cierpiącym. Zmarł w wieku 24 lat na chorobę Heinego-Medina. Beatyfikował go Jan Paweł II w 1990 roku. Pier Giorgio Frassati to wuj włosko - polskiego dziennikarza Jasia Gawrońskiego i znanej działaczki społecznej Wandy Gawrońskiej, która rozpowszechniła jego postać i od lat szerzy jego kult. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 4 lipca.

Carlo Acutis urodził się 3 maja 1991 roku w Londynie, gdzie jego rodzice mieszkali z powodów zawodowych. Potem rodzina przeniosła się do Mediolanu. Już jako dziecko skupił się na życiu religijnym, był autorem stron internetowych o cudach eucharystycznych i o świętych Kościoła. Nie był obojętny na potrzeby innych, swoje kieszonkowe oddawał ubogim, kupując im jedzenie.  Żył krótko, zmarł na białaczkę w wieku 15 lat, 12 października 2006 roku. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany w Asyżu. W 2019 roku jego ciało przeniesiono do tamtejszego kościoła Matki Bożej Większej.

Szklaną trumnę zobaczyło w zeszłym roku prawie milion osób, a jego kult szerzy się w wielu krajach, także w Polsce. Beatyfikowany został za pontyfikatu Franciszka w 2020 roku. Jest pierwszym świętym doby Internetu i pierwszym przedstawicielem pokolenia tzw. millenialsów. Nazywany jest „Bożym influencerem”. Jego babcia ze strony ojca to Polka, Maria Henrietta Perłowska. Ważną rolę w jego życiu odegrała też opiekunka – Beata Sperczyńska, która wprowadziła go w świat wiary. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 12 października.

Na mszy kanonizacyjnej obecni byli rodzice Carlo Acutisa: Antonia Salzano i Andrea Acutis oraz rodzeństwo, Michele i Francesca. Przybyli także przedstawiciele rodziny Pier Giorgio Frassatiego, wśród nich siostrzenica Wanda Gawrońska. Gdy papież Leon XIV ogłosił uroczystą formułę kanonizacyjną, na placu rozległy się brawa. W homilii papież powiedział: „Czasami przedstawiamy świętych jako wielkie postaci, zapominając, że dla nich wszystko zaczęło się, gdy jeszcze jako młodzi ludzie powiedzieli „tak” Bogu i oddali się Mu bez reszty, nie zatrzymując niczego dla siebie. W tym kontekście spoglądamy dziś na świętego Pier Giorgio Frassatiego i świętego Carla Acutisa: młodego człowieka z początku XX wieku i nastolatka naszych czasów, obu zakochanych w Jezusie i gotowych oddać mu wszystko” – dodał papież.

Opracowała: Marta Mordeja
Źródła pomocnicze: Wikipedia,
Wszystkoconajważniejsze.p

Do spisu treści

Wystawcy poszukiwani

Do grudnia jeszcze kawałek, ale już za kilka tygodni w powietrzu czuć będzie świąteczny klimat. Tu i ówdzie pojawią się pierwsze dekoracje, a w tle słychać będzie dobrze znane melodie. My też nie zwlekamy – bo te Święta w Zamku będą naprawdę wyjątkowe!

Dlatego ruszamy z przygotowaniami do Jarmarku na Wolności. Szukamy wystawców, którzy chcieliby zaprezentować swoje produkty podczas tego wydarzenia.

• Kiedy? 14 grudnia
• O której? Od 15:00 do 20:00
• Gdzie? Oczywiście na Wolności!

Jeżeli chcesz pokazać swoje wyroby, koniecznie się z nami skontaktuj. Najlepiej pod numerem telefonu: 32 430 52 01.

Patryk Kłosek
OK Czernica

Do spisu treści

Odporne dzieci – bezpieczna społeczność
Bezpłatne zajęcia dla dzieci z gminy Gaszowice już w październiku

Stowarzyszenie U’RWIS wraz z grupą nieformalną „Młodzi Odporni – Grupa Akrobatyczna”, w skład której wchodzą: Agnieszka Mandrysz, Beata Pielczyk i Klaudia Czapka, zapraszają dzieci w wieku od 7 do 14 lat do udziału w projekcie „Odporne dzieci – bezpieczna społeczność”.

To cykl bezpłatnych zajęć akrobatycznych i edukacyjnych, które odbędą się w październiku 2025 roku w sali Stowarzyszenia U’RWIS w Łukowie Śląskim. Projekt skierowany jest do dzieci z terenu gminy Gaszowice, ale w przypadku wolnych miejsc mogą dołączyć również dzieci z sąsiednich miejscowości, m.in. z Pszowa.

W ramach projektu dzieci będą mogły:
• ćwiczyć pod okiem wykwalifikowanej trenerki,
• zdobyć podstawowe umiejętności z zakresu pierwszej pomocy,
• wziąć udział w warsztatach z dietetykiem.
• wystąpić w pokazie finałowym w ramach wydarzenia „Odporna społeczność”.

Zajęcia odbywać się będą w nowocześnie wyposażonej sali przystosowanej również dla dzieci z orzeczeniami. Sala posiada profesjonalny sprzęt gimnastyczny oraz zaplecze sanitarne.

Terminy zajęć: 10 października, 17 października, 24 października 2025 roku
Lokalizacja: Sala Stowarzyszenia U’RWIS, Łuków Śląski
Zapisy telefoniczne: 609 286 472
Udział w zajęciach jest całkowicie bezpłatny. Liczba miejsc ograniczona.

Projekt realizowany jest w ramach Rządowego Programu „Moc Małych Społeczności” ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego.

Zachęcamy rodziców do zapisania swoich dzieci. To doskonała okazja, by przez zabawę i ruch wzmacniać nie tylko ciało, ale i odporność emocjonalną najmłodszych mieszkańców naszej gminy.

Do spisu treści

Europejskie Dni Dziedzictwa w Czernicy

W drugą niedzielę września (14.09) w Zamku odbyło się wyjątkowe wydarzenie – Europejskie Dni Dziedzictwa. Niby jedna impreza, a atrakcji było co najmniej kilka!

Na początek można było zajrzeć do stoiska Ośrodka Kultury w Czernicy. Instruktorzy pokazali, czym będą zajmować się na swoich warsztatach w nowym sezonie. Można było od razu zapisać się na zajęcia albo po prostu porozmawiać z ulubionym prowadzącym. I powiemy szczerze – tłumów nie brakowało!

Kolejna strefa pachniała i smakowała – dosłownie. Panie z KGW „Czerniczanki” przygotowały małe kulinarne show. Opowiadały, jak przerabiać zbiory z ostatnich miesięcy i jak robić domowe „krauzy”. Przeprowadziły również warsztaty szycia ekologicznych torebek na owoce i warzywa oraz przekazały garść wiedzy o ziołach i roślinach, które na co dzień goszczą w naszych kuchniach. Krótko mówiąc – palce lizać i wiele inspiracji na jesienne wieczory.

Nie zabrakło też przestrzeni do rozmów o przyszłości Zamkowego parku. Tu dyskusje były naprawdę gorące – pełne pomysłów, różnych punktów widzenia i, co najważniejsze, chęci współpracy. Fajnie było zobaczyć, że dobro wspólne naprawdę nas łączy. Teraz pozostaje tylko czekać, aż plany zamienią się w rzeczywistość, a park będzie cieszył oczy wszystkich odwiedzających.

Patryk Kłosek,
SDL Spichlerz OK w Czernicy

Do spisu treści

Śp.  Czesław BOCZEK   (ur. 30.10.1953 / zm. 27.08.2025)

Wyrazy współczucia składamy: żonie Janinie, synowi Damianowi, wnukowi Bartoszowi, bratu Leonowi z rodziną. bratu Zygmuntowi z rodziną, szwagierce Danucie z rodziną, szwagrowi Marianowi z rodziną, kuzynom i kuzynkom z rodzinami.

Śp.  Henryk GRZYBEK   (ur. 15.07.1954 / zm. 17.09.2025)

Wyrazy współczucia składamy: synowi Mariuszowi z żoną Anną, synowi Damianowi z żoną Kariną; wnukom: Weronice, Monice, Oliverowi i Gracjanowi; siostrze Róży z rodziną.

do spisu treści